عجیب‌تر از فیلم‌های ترسناک؛ تنها جایی در دنیا که عزاداری با «ساطور» انجام می‌شود!

به گزارش سرویس هنر و رسانه طوطیانیوز، تصور کنید با هر بار از دست دادن یکی از عزیزان‌تان، نه تنها بخشی از قلبتان، بلکه تکه‌ای از بدنتان را هم برای همیشه از دست بدهید. در قبیله «دانی» (Dani) در ارتفاعات دورافتاده پاپوآی غربی، عزاداری فراتر از اشک و مویه است؛ اینجا ساطورها حرف اول را می‌زنند. زنان این قبیله در آیینی به نام «ایکیپالین»، انگشتان خود را قربانی می‌کنند تا به ادعای خود، هم وفاداری‌شان را ثابت کنند و هم روح بی‌قرار مرده را آرام سازند.

وقتی درد جسمانی، مرهمِ روح می‌شود! دنیای ما پر از رسم و رسومات عجیب است، اما هیچ‌کدام به اندازه سنت «ایکیپالین» لرزه بر تن آدم نمی‌اندازد. اعضای قبیله دانی معتقدند که مرگ، یک نیروی معنوی قدرتمند و بالقوه خطرناک آزاد می‌کند. برای راضی نگه داشتن این روح و دور کردن نحوست از خانواده، زنان قبیله (و گاهی کودکان) مجبورند بند اول انگشتان دست خود را قطع کنند.

این فرآیند به همان اندازه که به نظر می‌رسد، بدوی و دردناک است. قبل از قطع کردن، انگشت را با نخ محکمی می‌بندند تا جریان خون قطع و عصب‌ها کمی بی‌حس شوند. سپس با ضربه ناگهانی یک ابزار تیز مانند ساطور سنگی یا تبر، بند انگشت جدا می‌شود. در نهایت، زخم را با گیاهان محلی و خاکستر داغ می‌پوشانند تا از خونریزی جلوگیری کنند.

چرا فقط زنان؟ اگرچه این رسم گاهی شامل مردان هم شده، اما بار اصلی این سنت وحشتناک بر دوش زنان است. نگاهی به دست‌های پیرزنان این قبیله، عمق فاجعه را نشان می‌دهد؛ دست‌هایی که گاهی تنها شست آن‌ها سالم مانده است. هر جای خالی روی این دست‌ها، روایتگر مرگ یک لبخند و از دست رفتن یک عزیز در زندگی آن‌هاست.

پایان یک کابوس باستانی خبر خوب برای دنیای مدرن این است که در دهه‌های اخیر، با ورود گروه‌های امدادی و فشارهای دولتی، این رسم به طور رسمی ممنوع شده است. امروزه تنها در میان نسل‌های قدیمی‌تر قبیله دانی می‌توان این دست‌های ناتمام را دید. جوان‌ترها حالا دیگر به جای ساطور، با قلب‌هایشان سوگواری می‌کنند، هرچند که آثار این سنت خونین هنوز بر پیکر تاریخ این قبیله سنگینی می‌کند.